Alkohole i drinki, kompendium wiedzy i przepisy na drinki - Open Bar

Francja

Na skróty
Francja

Francuskie wina cieszą się nadal największym uznaniem, mimo że w innych miejscach na świecie produkuje się równie dobre trunki, niekiedy o niebo lepsze od przeciętnych vins de pays czy średniej klasy AOC. W dalszym ciągu jednak działa magia legendarnych winnic, bajecznie drogich roczników czy luksusowych szampanów, które produkować można wyłącznie tu. Żaden inny kraj, poza może Włochami, nie może poszczycić się tak bogatą historią uprawy winorośli, pełną wzlotów, upadków, a przede wszystkim wybitnych indywidualności, których wkład w rozwój winiarstwa jest nieoceniony.

Wino uprawia się we Francji od VI w. p.n.e., kiedy to pierwsze szczepy sprowadzili tu starożytni Grecy. Następnie rozwojem winiarstwa zajęli się Rzymianie, a po upadku ich Cesarstwa, pałeczkę przejął Kościół. To właśnie mnichom z klasztorów rozsianych po całym kraju francuska kultura winiarska zawdzięcza najwięcej. W końcu aby doprowadzić metody uprawy i wytwarzania wina do takiego poziomu jaki reprezentują najlepsze burgundy czy wina bordoskie należy wykazać się zaiste benedyktyńską cierpliwością.

Francuskie prawo winiarskie

Odnalezienie się w gąszczu szczepów, apelacji i roczników jest tak skomplikowane, że aby choć w przyzwoitym stopniu orientować się we francuskich winach potrzeba wielu lat studiowania atlasów, a i kilku wypadów wzdłuż tamtejszych szlaków winnych. Francuskie etykiety są tak trudne do odszyfrowania, że nieznającym się na rzeczy pozostaje tylko jedno kryterium – cena. Warto jednak poświęcić trochę czasu na poznanie choćby podstaw skomplikowanej klasyfikacji francuskiej, gdyż dzięki temu można trafić na bardzo dobre wina za cenę nieprzyprawiającą o zawrót głowy.

Francuski system oparty jest na kategorii zwanej Appellation d’origine contrôlée (AOC). Zgodnie z tym systemem kluczowe dla jakości wina jest położenie winnicy, warunki klimatyczne i gleba (tzw. siedlisko; we francuskim używa się określenia terroir), a nie odmiana winorośli w niej uprawianej. Kryteria AOC są niezwykle surowe i wyznaczają m.in. datę winobrania i wydajność z hektara. Hierarchia francuskich win przedstawia się następująco:

Vin de table (VdT).
Zwyczajne wino, może pochodzić z dowolnego regionu Francji. Etykieta nie może podawać nazwy szczepu, regionu ani rocznika.

Vin de Pays.
Wino regionalne, powstające często ze szczepów niedozwolonych w danej apelacji. Na etykiecie można podać rocznik, region z którego pochodzi oraz nazwę szczepu (lub dwóch, jeśli wino jest kupażem). W ramach tej kategorii można trafić na całkiem przyzwoite wina. Region najbardziej znany z ich produkcji to Langwedocja-Roussillon.

Vin Délimité de Qualité Supérieure.
Kategoria ta w zasadzie już nie występuje. W przeszłości odnosiła się do regionów, które starały się o przyznanie AOC.

Appellation d’origine contrôlée (AOC lub AC).
Najwyższa ranga we francuskiej klasyfikacji. Objęte nią wina muszą powstawać w ściśle określonym regionie, z gron określonych szczepów, być zebrane w wyznaczonym czasie. Ponadto, przepisy określają metody uprawy i produkcji oraz zawartość alkoholu.

To jednak nie koniec. Niektóre regiony mają dodatkowe systemy klasyfikacji, w ramach AOC. Dotyczy to zwłaszcza Bordeaux i Burgundii, gdzie poszczególne posiadłości czy winnice posiadają dodatkowe prestiżowe kategorie na swych etykietach. Systemy te zostały opisane przy okazji charakterystyki tych regionów.

Wybierz stronę